W jakich najprostszych słowach można opisać swoje własne nastawienie w różnych dziedzinach naszego życia? Można byłoby zacząć ten „pseudofilozoficzny wywód”, „rozprawę o…”, „manifest epokowy” od definiowania po kolei każdego problemu. Następnie jak inni filozofowie i myśliciele mówili, pisali oraz dawali rady, pomysły, swoje własne rozwiązania i odczucia na dane problemy. Lecz jaki byłby z tego pożytek?  Kolejna praca o tym jak „dobry wujek radzi”, poprawia, a nawet szkodzi. Czy nie warto by się posunąć trochę dalej, głębiej? A może tak zacznę „zbawianie” całego świata i naprawiania całego światowego zła od jego największego sprzymierzeńca oraz najwytrzymalszej twierdzy? Tak mam na myśli nas samych.

   Teraz się skupmy i zastanówmy jak my się przyczyniamy do tego zła w naszym codziennym życiu. Naszym bytowaniu na tej ziemi, każdym naszym kroku, ruchu, oddechu. Ułamku czasu, na każdej sekundzie naszego życia, w którym my czynimy zło albo je zwalczamy. Wiadome jest z praw fizyki, że każda akcja ma swoją reakcje, lecz zapominamy już o tym, że ta reakcja w pewnym sensie przestaje nią być, a staje się akcją. Tworząc kolejne ogniwa w łańcuchu zdarzeń i relacji pomiędzy obiektami oraz ogniwami A i B.

Czy kiedykolwiek się zastanawialiście nad konsekwencjami swoich czynów i działań nawet tych niewielkich. Prosty przykład ustępujecie miejsca autobusie starszej osobie, jaki z tego efekt?

Lecz niestety w drugą stronę też to działa. Jeśli pokażemy zły przykład inni też mogą go powtórzyć. Przez co zło się poszerza, doprowadza do chaosu i różnego rodzaju zaburzeń relacji i funkcjonowania społeczeństwa i schematów etc..

   Dlatego też nasuwa się wniosek, by zbawiać i naprawiać świat zaczynając od siebie samego. No, bo jaki jest sens naszego działania „zewnętrznego”, jeśli sami we swoim własnym otoczeniu oraz wnętrzu źle czynimy oraz dajemy zły przykład dla innych. Można byłoby przystać na tezie „zbawiaj świat zaczynając od samego siebie”, ale czy taki jest naprawdę sens. Czy jednak jest jakiś głębszy kontekst współistnienia zła i dobra. Można dać się również ponieść temu nurtowi i dzielić ludzi na rasy, rodzaje. Odnosząc się do filozofii rasizmu, nazizmu, czy filozofii Niczego. Ludzie dobrzy, źli i nadludzie zajmujący się „zbawianiem” świata i kreowania go według własnego gustu i pomysłu. Ale czy to by było tak naprawdę dobre? Czy odczucie oraz umiejętność odróżniania dobra od zła jest obiektywna, czy może subiektywna?

   Jak można zauważyć wystarczy postawić małe, krótkie pytanie, a ile odpowiedzi pomysłów się na zbierało. Jak wielu już „wujków dobra rada” próbowało rozwiązać ten czy inny problem na swój specjalny oryginalny sposób. Lecz niestety tworzyli przy tym kolejne zło. Ich błędem było i jest to, że zaczynali działać globalnie na wszystkich od razu zamiast zacząć u fundamentów, czyli lokalnie.

   Co ma się rozumieć przez tą tezę? Trzeba tu zauważyć jak wielkie ma znaczenie działanie małymi kroczkami, na nie wielkim obszarze „problemu” oraz kontynuować go sukcesywnie i systematycznie na coraz większym i większym obszarze (obszarach), ale u jego źródła. Niwelować jego negatywny wpływ na nas samych. Następnie nasze najbliższe otoczenie, a dopiero na końcu u innych i świecie. Owszem nie należy to do najłatwiejszych rzeczy, trzeba przy tym się skupić i ciężko, bądź nie. W kółko powtarzać daną czynność, by się poprawić miedzy innym konsekwencje i systematykę. Można to porównać do treningu czy to fizycznego albo umysłowego jaki każda osoba może prowadzić na kursach, szkoleniach albo w domowym zaciszu, indywidualnie sam ze sobą.

Ćwicząc i powtarzając nabierasz dobrych nawyków przez co sam się poprawiasz i w dalszej konsekwencji poprawiasz otoczenie i tak dalej. I tu liczy się nasza motywacja. Nagle rodzi się pytanie skąd ją czerpać?

   Odpowiedź jest prosta, a wręcz dziecinnie łatwa z naszego wnętrza. Stawiaj sobie cele na każdy dzień. Nie jakieś tam wygórowane od razu, tylko jakiś na przykład „dziś nie zjem nic słodkiego”. Dzień się kończy, a ty zdobywasz poczucie spełnienia, co prowadzi do rozwoju twojej automotywacji i chęci stawiania sobie coraz wyższego progu. Owszem trzeba pamiętać, że może się zdarzyć dzień w którym nie osiągniesz tego celu i powstanie antymotywacja, którą TY musisz szybko zwalczyć kolejnym celem. odpowiadając sobie na pytanie „dlaczego?”. Następnie wprowadzić korektę i z wszystkich sił chcieć go osiągnąć kolejnego dnia. I tak się co dzień nakręcać aż po jakimś czasie zauważysz, że małe kroczki codziennie dają lepszy efekt niż jeden krok raz na jakiś czas.

Tą małą „luźną myśl” zakończę jednym zdaniem.