Kolejna myśl ze starego dziennika, gdzie wyrażałem swój sprzeciw wobec ludzkiej obojętności. Braku reakcji no to całe zło wokół. 21. wiek niby najlepszy czas w jakim przyszło nam żyć. Czy aby na pewno?

          Ostatnio siedziałem w domu i przeglądałem wiersze jakie mam. Zwróciłem tym razem uwagę na ten. Nie ma on tytułu, ale wielki ŁADUNEK emocji, myśli. Zastanawiam się nad sensem wojny, egoizmu i współczesnej choroby. Tak choroby 21. wieku. Nazwałem ją ślepotą współczesności (łac. contemporary caecitate ) lub ślepota 21 wieku (łac. caecitas Saeculum 21 ). Dlatego że ludzie są ślepi i nie widzą innych, a tylko siebie i własne problemiki.

Mam dość! Mówię tej chorobie dosyć!

Basta !

 Kim oni są?
Za kogo się uważają?
 
Kim do cholery oni są?!
że sobie na to patrzą!
jak na cyrk!
jak na pokaz!
 
 
 
Że z radością patrzą
na głód…
ubóstwo…
śmierć…
i beznadzieje.
 
 
tysiąca…
a raczej miliona…
innych…
niewinnych…
istot ludzkich.
 
 
Że z pogardą patrzą…
na ich wygląd…
na ich smutek…
biedę,
głód!
pragnienie…
 
życia!
 
 
Kim do cholery oni są?!
 
że patrzą!
nic nie robią!
tylko szydzą!
śmieją się!
 
 
Boże!
 
Gdzie Ty się teraz patrzysz?
 
Na co jeszcze pozwolisz?
 
Czego jeszcze nie zauważysz?
 
Gdzie jest Bóg w tym piekle na ziemi?!
 
 
Pozostała im tylko nadzieja,
że i jutro może przeżyją.
 
 
Cieszą się, że jeszcze żyją,
bo nic więcej im nie zostało
prócz tego, że żyją.